Yedi tepeli şehr-i İstanbul'da kendi bağımsız kimliğini oluşturmuş bir semt Yeşilköy. Upuzun sahili, tarih kokan ahşap evleri ve klasikleşmiş lezzet duraklarıyla, kendini sadece kıymet bilenlere açıyor.

Eski, fakat hazmederek biriktirdiği yaşanmışlıklarıyla eskimemiş, barındırdığı farklı kültürlerin yaşam enerjisiyle insanı kendine hayran bırakan bir semt Yeşilköy. Sayfiye havasını halen koruyan semtin 1950'lerin zarafetini taşımaya devam eden, sakinlerinin Taksim tarafına giderken halen "İstanbul'a iniyorum" demesi, ilk duraktan kalkan dolmuştan yerini ayırtabilmesi, Yeşilköy'ün bağımsızlığını ilan etmiş olduğunun bir göstergesi. Kiminin hayatı boyunca uyguladığı, kimininse hayal meyal hatırladığı Yeşilköylülük ritüelleri 80'li yılların sonlarına kadar itinayla yaşandı. Yeşilköylü olmak trenden inip eve kadar faytonla gidebilmek veya Açıkhava Reks Sineması'nda gizli saklı buluşup ilk aşk heyecanını yaşamaktı. Yeşilköy Poğaça Fırını'ndan aldığı elmalı turtaları camekânlı tezgahında satan Babula'dan turta alıp Röne Park'ta sıcacık çayla beraber yemekti. 80'lerin başında Dilim Pizza'da buluşup piyasanın nabzını tutmak olmazsa olmazlardandı. Yeşilköylü olmak gençliğin verdiği isyankârlık ve kıymet bilmezlikle, önce merakla dış dünyayla kaynaşmak ardındansa deniz tuzuna karışmış ıhlamur kokusu burnunda tüterek tekrar Yeşilköy'e koşmak demekti.


Yazının Devami Food And Travel'in Mart 2010 Sayısında...